این پرسش ارزشمند یکی از دوستان بود. به راستی ادیان برای اثبات حقانیت خود چه دارند؟

ابتدا باید خاطر نشان کنم، اثبات وجود خدا نیازمند دین نیست. هر شخص فرهیخته و پژوهشگری با مطالعه هستی و راز و رمز شگفت آن به خداوند ایمانی عقلی پیدا می کند؛ اما، خداوند دین گذار معنایی دیگر دارد.
اثبات یک دین، وابسته به مستنداتی است که ارائه می دهد. برای سنجش این که یک دین الهی است یا خیر دو راهکار وجود دارد:
• هر دین تئوری‌ای برای تفسیر هستی و بیان حقایق ارائه می‌دهد، باید دید آیا تئوری ارائه داده شده وجوه ابطال‌پذیر دارد، یعنی آیا از بعد علمی قابل سنجش و تحلیل است یا خیر؟ باید بگویم قالب دین‌ها از این منظر ورشکسته مطلق هستند. حتی اسلام رایج نیز حرف زیادی برای گفتن در این بعد ندارد.
• دین‌های عبرانی برای اثبات حقانیت خود، معجزه را ملاک داوری قرار می‌دهند. معجزه رخدادی است که شعور من و شما می‌پذیرد باید توسط نیروی خالق (نیروی پدید آورنده هستی) به وقوع پیوسته باشد. برای مثال، زمانی که شتر صالح از کوه بیرون می‌آید، امت او می‌پذیرند خلق گوشت و پوست از سنگ خارا فقط عمل شخصی می تواند باشد که خلقت را در اختیار دارد.
متاسفانه غالب این ادیان فاقد معجزه‌ زنده هستند و چه کسی می‌داند معجزاتی که نام می‌برند راست بوده یا دروغ!
در این بین، تنها معجزه‌ای که هنوز زنده نامیده می‌شود قرآن است. البته با کمال تاسف باید بگویم روحانیت با نوع تفسیر خود معنای این معجزه را تباه کرده‌اند.
آیا بی نظیر بودن قرآن به راستی شاخصه ای علمی برای اثبات معجزه بودن آن است؟ برای توضیح، به اختصار می‌گویم: استعداد خلاق و تقلید پذیر بشر با چند ساعت مطالعه یک سبک ادبی به سرعت تحریک شده و فرد به تولید اثری ادبی در آن سبک می‌پردازد؛ اما قرآن با آن که از روز نخست بشر را به مبارزه طلبیده، در این زمینه رقیب و نظیری نیافته. چرا؟
سبک قرآن را می‌توان با شعر نیما مقایسه کرد. چرا برای قرآن نشد که مشابه‌ای سرود و به جای یوسف داستان جرجیسی را بر خامه قلم نگاشت؟ به گفته یک خبرنگار عرب، اعراب زمان پیامبر هیچ چیز نداشتند جز کلمه، آنان همه در سرودن بسیار قدر بودند، چرا واماندند؟ زبان قرآن نیز هم‌اکنون زبانی زنده است که هر روز بیش از یک میلیارد مسلمان با آن دم‌خور هستند، چرا هیچ عرب زبان خوش قریحه‌ای نظیر آن را نمی‌تواند بسراید؟
پاسخ، یگانه پاسخ قابل پذیرش، در حضور خدا درون ذهن بشریت می تواند باشد. خاصیت غار اصحاب کهف این بود که حس ترس بشری با ورود به آن تحریک می‌شد و... نمی‌شد جلوی ترسیدن را گرفت. خاصیت قران نیز این است که نمی‌شود به سبک ساده آن چنگ انداخت و در این بستر است که خدا خود را با معجزه ای آشکار نشان می‌دهد.
قرآن یک معجزه زنده است که حضور مرئی خدا را به منصه ظهور می رساند. شما عرب نیستید ولی هزاران عرب زبان خوش قریحه وجود دارند. ناتوانی آنها در سرایش قرآن، دلیل حضور خدایی است که ناتوانی را در این سبک برای بشر فرمان داده است.