امروز با درد می‌نویسم با حسرت با غم. می‌نویسم مانند همیشه‌ای که برای رهایی انسان چون یک هم‌بند زجه زدم و نوشتن میثاق انسان با وجدان خویش است.

شیعه را باید رباینده بزرگ قلب‌های ایرانی دانست- رباینده‌ای که حس قلب‌ها را سرقت کرده و خیر آن‌ها را به بی‌راهه می‌برد. اما، گناهان بزرگ شیعه چیست که این گونه از آن نام می‌برم:

• خدا می‌گوید بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را؛ شیعه این معنای عمیق توحیدی را این گونه بدل کرده است: بخوانید خاندان پیامبر را تا خدایشان اجابت کند شما را یا بخوانید علی را (یا علی)‌ بخوانید حسنین را، بخوانید مهدی را تا اجابت کنند شما را...

• گناه دوم شیعه نیز باز می‌گردد به خاندان رسول و آن شان فرا بشری قائل شدن برای آنان است، معصومیت معنای شگفتی‌ای است که پیدا نیست شیعه از کجا ساخته و به جان اسلام آن را چسبانده است. و به راستی با آن همه آیه که به صراحت گناهان محمد و دیگر پیامبران را بر می‌شمرد، چگونه می‌توان به چنین استنتاجی رسید؟ این را از معرکه‌ گفتارهای نغز شیعه باید دانست.

• گناه سوم شیعه پدیده روحانیت و واسط قرار دادن جمعی برای ارتباط انسان‌ها با مفاهیم دین است. و جایی که خدا در شریعت گرفتار می‌شود، روندی جز این نمی‌توان انتظار داشت.

گناه چهارم شیعه نیز همین است، بستن پای شناخت به شریعت! آیا پیامبران آمدند تا شریعت وضع کنند؟ حقیقت این است که حرکت پیامبران وضع شریعت نبوده، بلکه شریعت نسخه‌ای تجویزی برای تولید فرهنگ مدنیت توحیدی در تار و پود جامعه بوده است. شریعت می‌کوشیده راهی جمعی برای پرورش فرهنگ و اندیشه امت‌ها باشد و آنان را مهیای فهم توحیدی نماید تا با دست یابی به فرقان (این قرآن باطن) بتوانند به تدوین مدنیت بر مبنای اصول توحیدی بپردازند.